Ewa Kurek „Poza granicą solidarności. Stosunki Polsko Żydowskie 1939-1045″

Podczas II wojny światowej niektórzy Polacy i niektórzy Żydzi zhańbili się współpracą z niemieckim okupantem, w tym i poprzez pomoc Niemcom przy zagładzie Żydów. Polacy potępili kolaborację niektórych Polaków, polskie podziemie reprezentujące naród polski zabijało rodzimych kolaborantów. Żydzi natomiast nie potępili żydowskich kolaborantów, chronili ich po wojnie przed odpowiedzialnością, równocześnie potępiając niektórych Polaków zhańbionych kolaboracją (co jest przejawem niezwykle denerwującego u Żydów relatywizmu moralnego, swoistej mentalności Kalego). Żydzi chętnie pogrzebali pamięć o żydowskiej współodpowiedzialności za Holocaust.

W przededniu zagłady

W II RP żyło około 3,5 miliona Żydów, stanowiących 10% polskich obywateli. Polacy i Żydzi nie tworzyli jednej wspólnoty, żyli od przeszło 1000 lat w dwu odrębnych i równoległych światach. Od 1000 lat Żydzi nie chcieli zasymilować się z Polakami, zamykali się w getcie we własnej fundamentalistycznej (85% społeczności stanowili ortodoksi) i rasistowskiej społeczności. Pogrążeni w nędzy, ciemnocie i chasydzkich zabobonach Żydzi nie znali nawet języka polskiego (odmiennie od Polaków, Ukraińców i Rusinów mających nieustannie ze sobą kontakt i znających wzajemnie swoje języki). Niewielka część społeczności żydowskiej dzięki zasymilowaniu się z Polakami i dzięki znajomości języka przeżyła II wojnę światową (tylko 15% Żydów w Polsce znało język polski). Żydzi nie chcieli się zasymilować z Polakami i poznać języka Polaków, bo Polacy i Polska należeli do pogardzanego przez Żydów świata gojów (czyli nie Żydów). Uprzedzenia Żydów wyrastały z judaizmu a w szczególności z Talmudu (świętej księgi judaizmu). Żydzi w II RP posługiwali się jidysz (mieszanką w 75% języka niemieckiego, 25% hebrajskiego i języków słowiańskich) i byli bardzo pozytywnie ustosunkowani do Niemiec.

Żydowskie złudzenia co do Niemców

Pomimo dyskryminacji Żydów po dojściu NSDAP do władzy Żydzi na ziemiach polskich żywili sympatię do Niemców, upatrując bezpodstawnie zagrożenia w Polakach i Polsce. Niewielka część z Żydów zaangażowała się w konspirację. Z Armią Krajową współpracował Żydowski Związek Wojskowy (od 150 do 400 jego żołnierzy walczyło później w powstaniu w getcie warszawskim). Dla prawie wszystkich Żydów (prócz jednostek z ŻZW) wojna była sprawą Polaków, więc nie było powodu by umierali w niej Żydzi. Żydzi nie identyfikowali się z Polską, Polska była dla Żydów dobrym miejscem do życia i niczym więcej. Bolesnym dla Polaków tego przejawem było to, że warszawscy Żydzi (rządzeni przez asymilatorów i chasydów) nie przyłączyli się do obrony stolicy w 1939 roku.

Żydowska kolaboracja z nazistami

Żydzi pod okupacją Niemców pierwszy raz od wieków dostali tak upragnioną przez siebie autonomię, co skłoniło ich do współpracy z Niemcami. Samorząd żydowski (będący formą żydowskiej państwowości) był autonomiczną jednostką władz niemieckich, niezależna od Generalnego Gubernatorstwa. W 1939 Żydzi automatycznie uznali Niemców za nową i prawowitą władze. Wszystkie gminy żydowskie w okupowanej Polsce podporządkowały się Niemcom. Starszyzna żydowska tworzyła Judenraty (samorząd żydowski). Współpraca Żydów i Niemców układała się bardzo dobrze, w 1941 roku Żydzi byli zachwyceni niemiecką okupacją. Żydzi za kolaboracje z Niemcami uzyskali dużo więcej niż Ukraińcy i Białorusini.

Równocześnie Żydzi całkowicie nie zdawali sobie sprawy z czekającej ich zagłady. O absolutnej lojalności Żydów wobec Niemców świadczy to, że w 1942 roku 500.000 Żydów nie posiadało broni do walki z Niemcami. Żydzi nie postrzegali Niemców jako zagrożenie, ufali Niemcom bezgranicznie. Tym samym własną decyzją byli skazani na łaskę Niemców. W 1939 żaden z Żydów nie wierzył w możliwość zagłady.

W getcie warszawskim władzę sprawował burmistrz Adam Czerniaków (jego dziennik jest wstrząsającym dokumentem epoki). Ten żydowski działacz polityczny i społeczny był w II RP reprezentantem społeczności żydowskiej w senacie, prezesem Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Warszawie (liczącej 300.000 osób), prezesem izby rzemieślniczej. Czerniaków podczas okupacji nie współpracował z Polakami, z Niemcami współpracował od pierwszych dni okupacji. Czerniaków był prezesem rady żydowskiej Judenratu składającego się z 24 osób nominowanych przez Niemców. Kompetencje Judenratu, składającego się z osób nominowanych przez Niemców ciągle się rozszerzały. Szefowie Judenratów mieli nieograniczoną, wręcz feudalną władzę nad Żydami w gettach.

Zamieszkujący getto Żydzi traktowali budowę murów wokół getta jako formę obrony przed urojonym przez Żydów zagrożeniem ze strony Polaków. Mur getta był materialnym symbolem realizacji idei autonomii terytorialnej. Żydzi (w większości fundamentaliści religijni) byli zadowoleni z zamknięcia w getcie, zamknięcia, które chroniło ich przed nieczystym światem zewnętrznym. W latach 1939-1941 getta miały niezależną strukturę władzy, własną administrację, budżet, własne autonomiczne podatki, tradycyjne instytucje socjalne i zdrowotne, atrybuty niezależnej państwowości żydowskiej (żydowskie pieniądze, żydowskie znaczki pocztowe, żydowskie szkolnictwo, żydowską policję, żydowski areszt, rabinat, żydowskie instytucje kulturalne), własne dwie gazety codzienne. Żółte tramwaje z wymalowaną gwiazdą Dawida jeżdżące w getcie miały napis „tylko dla Żydów”. Do kontaktów handlowych z gojami powołano specjalną instytucje o nazwie Transferstelle. Jedynym mankamentem autonomii żydowskiej było to, że między gettami nie było łączności.

W getcie była żydowska policja zwana Żydowską Służbą Porządkową. Policja żydowska zajmowała się pilnowaniem granic getta, kierowaniem ruchem ulicznym, egzekwowaniem przymusu pracy i przesiedleń, przeciwdziałaniem epidemiom. Żydowscy policjanci fanatycznie egzekwowała przepisy Judenratu i Niemców, zajmowali się dostarczaniem Niemcom Żydów do zabicia.

Zagłada Żydów

Żydzi nie wierzyli Polakom, którzy przestrzegali ich przed Niemcami. Nie chcieli przyjąć do wiadomości, że Niemcy chcą ich wymordować, wierzyli, że są dla Niemców zbyt cenni. Żydzi nie byli przy tym psychicznie zdolni do buntu. Nie chcieli pomocy ze strony Polaków, bo Polaków postrzegali jako wrogów, księży jako zabójców (nawet współcześnie Marek Edelman szkalował Kościół katolicki jako matecznik pogromów i polskiego antysemityzmu), a Niemców jako prawowitą władzę.

Żydzi współpracujący z Niemcami w dziele zagłady Żydów w większości przetrwali II wojnę światową. O żydowskiej kolaboracji z nazistami dziś się milczy, z założenia Żydzi mogą być tylko ofiarami. Prawda historyczna nie może naruszać dogmatu o Żydach jako ofiarach. W niemieckiej armii było 150.000 mischlingów Niemców żydowskiego pochodzenia. Wielu z mischlingów pełniło funkcje dowódcze. Przyjmuje się, że Niemcy wymordowali (na podstawie planu przygotowanego w 1939 roku a wprowadzonego w życie w 1942) 6 milionów Żydów (3 z Polski i 3 z zachodniej Europy). Wśród 6 milionów ofiar część była sama przed śmiercią oprawcami, świadczą o tym miedzy innymi liczne wspomnienia Żydów, którzy przeżyli czas Holocaustu.

W każdej gminie żydowskiej znalazło się środowisko Żydów kolaborujących z Niemcami, bezgranicznie im oddanych, biorących aktywny udział w zagładzie. Żydowska policja, żydowskie pogotowie ratunkowe, pracownicy żydowskich zakładów pogrzebowych i administracji, zajmowali się wyłapywaniem Żydów przeznaczonych do zabicia. Żydowscy kolaboranci w swych działaniach wykazywali niezwykłe okrucieństwo. Logistyką zagłady zajmowała się administracja żydowska (stanowiąca w getcie łódzkim od 10 do 15% populacji). Judenraty wydawały na śmierć Żydów (w tym żydowskie dzieci).

Kolaborantami nazistów była w 100% inteligencja żydowska, Żydzi zasymilowani i znający język polski (odmiennie niż wśród polskich kolaborantów, którzy byli przedstawicielami lumpenproletariatu). Urzędnicy Judenratów byli tak wyobcowani z swojego środowiska, że często nie znali języka hebrajskiego. Większość policjantów żydowskich była przed wojną adwokatami, byli oni okrutniejsi od nazistowskich oprawców, torturowali i rabowali swoje ofiary. Możliwość znęcania się nad rodakami sprawiała żydowskim policjantom ogromną przyjemność. Żydowska inteligencja ochoczo kolaborowała z nazistami, naśladowała (również w ubiorach) nazistów, chciała za wszelką cenę zaprzyjaźnić się z Niemcami. Przyczynami tego, że Żydzi nie buntowali się wobec represji niemieckich były m.in. ukształtowana przez wieki mentalność oraz skuteczne działania propagandowe żydowskich kolaborantów (tylko nieliczni ukrywali się).

Żydzi zajęli się przesiedleniem Żydów do gett (z których ucieczka karana była śmiercią), stworzyli dla Niemców listy proskrypcyjne Żydów – Żydzi Żydów brutalnie wyłapywali na roboty przymusowe i do obozów koncentracyjnych. Żydzi prowadzili akcje propagandowe mające na celu skłonienie Żydów do lojalności i posłuszeństwa wobec Niemców. Niemcy wymuszali kolaborację tym, że Żydzi, którzy nie dostarczyli Żydów na wywózkę byli karani śmiercią. Pociągi do obozów konwojowali Niemcy lub Ukraińcy. Żydzi, przybywając do niemieckich obozów zagłady, nie byli świadomi tego, że dotarli do miejsca swojej śmierci. Żydzi w obozach przygotowywali Żydów na śmierć, Żydzi Żydom zabierali mienie, Żydzi Żydów rozbierali do naga, Żydzi Żydom golili włosy. Niemcy obsługiwali komory gazowe. Żydzi zajmowali się unicestwianiem zwłok zagazowanych Żydów. Niemcy na końcu zabijali swoich żydowskich pomocników.

Bez pomocy Żydów Niemcy nie zdołaliby przeprowadzić zagłady w takiej potwornej skali. Byłoby to zbyt kosztowne dla Niemców, którzy musieliby setki tysięcy żołnierzy wycofać z frontu i przeznaczyć do wykonywania zadań związanych z zagładą. Wysiedlenie setek tysięcy Żydów z getta łódzkiego do obozów koncentracyjnych nadzorowało 5 esesmanów i 70.000 żydowskich kolaborantów. Wywóz 300.000 Żydów z getta warszawskiego nadzorowało 50 esesmanów, 200 Ukraińców, 200 Łotyszy. Żydzi ponoszą odpowiedzialność za kolaborację z nazistami, za wyłapywanie i oszukiwanie Żydów, za zdradę własnych rodaków. Żydzi ponoszą odpowiedzialność za działania, które umożliwiły Niemcom eksterminację Żydów.

Żydowscy oprawcy zaangażowani w mordowanie swoich rodaków pozostali bezkarni. Bezkarność Żydowskich kolaborantów zapewnił Izrael ustawą o ściganiu zbrodni nazistowskich z 1950 roku, zwalniała ona z odpowiedzialności Żydów, którzy kolaborowali z nazistami, by ratować swoje życie.

Żydowskie normy kulturowe są odmienne od europejskich (tożsamość łacińska nakazuje oddawać swoje życie dla ratowania cudzego). Żydowska tożsamość nakazuje ratować elitę kosztem całego społeczeństwa. Kastowa społeczność Żydów podporządkowała się temu bezkrytycznie, jedni grali rolę ofiar, drudzy – katów. Żydowska tradycja determinowała całe życie żydowskiej społeczności. Dodatkowo tradycja żydowska nakazywała podjęcie wszelkich działań mających na celu uniknięcie natychmiastowej śmierci. Podczas II wojny światowej z tej judaistycznej tradycji wyrosło przekonanie wśród wielu Żydów, że mają egoistycznie dbać tylko o siebie kosztem całego społeczeństwa.

Żydzi mordowani przez Niemców w Europie byli zdradzeni nie tylko przez swoje elity, tragedia Żydów europejskich spotkała się z obojętnością wpływowych w USA Żydów amerykańskich jak i z obojętnością Żydów z Palestyny.

Źródło: Bibliografia: Ewa Kurek „Poza granicą solidarności. Stosunki Polsko Żydowskie 1939-1045″ WSU 2006

Dr Ewa Kurek jest specjalistą od spraw żydowskich, jest autorem wielu książek. Urodzona 24 listopada 1951 (Kielce). Absolwentka Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego im Jana Pawła II, uczennica Władysława Bartoszewskiego.

[Obrazek: ewakurek.jpg]

Dr Ewa Kurek

Wykształcenie


1989 – doktorat z historii w KUL: „Udział Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych w akcji ratowania dzieci żydowskich w Polsce w latach 1939-1945”
1988-1982 studia doktorskie – Katolicki Uniwersytet Lubelski
1979 – magisterium z historii w KUL: „Dziecko w kulturze polskiej XIV-XVI wieku”
1971-1977 studia historyczne – Katolicki Uniwersytet Lubelski

Praca


2016-1994 – współpraca z TVP oraz wydawnictwami polskimi i zagranicznymi, m.in.: „Hippocrene Books” New York; „News of Polonia” – Kalifornia USA; „Gazeta Warszawska” – Polska; „Nowy Dziennik” – New York; „Orzeł Biały” – Boston; „Głos Polski” – Toronto, Kanada.
2011-2003 – wykładowca Toruńskiej Szkoły Wyższej (stosunki międzynarodowe); adiunkt Wyższej Szkoły Umiejętności w Kielcach (dziennikarstwo, socjologia); wykładowca Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi (politologia, pedagogika); promotor kilkudziesięciu prac magisterskich i licencjackich.
1994-1992 – dyrektor Instytutu Armii Krajowej w Lublinie.
1991-1990 – Kancelaria Senatu RP; dyrektor Biura Poselsko-Senatorskiego OKP w Lublinie.
1984-1989 – współpraca z redakcją podziemnych „Spotkań”; współpraca z  polskimi i amerykańskimi redakcjami naukowymi i prasowymi.
I-XII 1982 – redaktor i współwydawca podziemnego „Biuletynu Informacyjnego NSZZ Solidarność FSC w Lublinie”.

Nagrody i odznaczenia

2016 – Odznaka honorowa działacza opozycji antykomunistycznej i osoby represjonowanej z powodów politycznych „Za zasługi dla niepodległości 1956-1989” Nr 1214 szefa Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych RP
2007 – Nagroda Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego RP za dorobek naukowy i wkład w kulturę Rzeczypospolitej Polski
1999 – I Nagroda Międzynarodowego Festiwalu Filmów Katolickich w Niepokalanowie za reżyserię filmu dokumentalnego „Kto ratuje jedno życie…”.
1998 – Nagroda specjalna IX Festiwalu Filmów Dokumentalnych w Łodzi za scenariusz i reżyserię filmu dokumentalnego „Kto ratuje jedno życie…”
1993 – Nagroda Polcul Foundation Australia za osiągnięcia na rzecz budowania porozumienia pomiędzy narodami polskim i żydowskim.

 Stypendia

1996 – stypendium naukowe Instytutu Sikorskiego i Fundacji Armii Krajowej w Londynie
1995 – stypendium naukowe Societe Historique et Litteraire w Paryżu
1989 – stypendium naukowe The Barbara Piasecka-Johnson Foundation
1987 – stypendium naukowe Instytutu Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku
 
Najważniejsze referaty i wykłady w uniwersytetach w Polsce i za granicą:

1988 – Jerozolima University – Izrael

International Conference on the History and Culture of Polish Jews: Udział Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych w akcji ratowania dzieci żydowskich w Polsce w latach 1939-1945
1993 – Princeton University – USA
International Conference on the Altruistic Behavior Under Nazi Terror: “Rescue of Jewish Children by Nuns in Poland 1939-1945; the psycho-religious aspect”
1993 – Warszawa 5-7 lipca – Międzynarodowa Konferencja JFCR i ADL ku czci tych, którzy ratowali Żydów w erze Holocaustu: „Czy obojętność może zabić?”  
1994 – Virginia State University, Blacksbourg – USA
Visiting professor; wykłady z zakresu ratowania dzieci żydowskich w klasztorach Polski w latach 1939-1945.
2007 – Columbia University – Nowy Jork
Visiting professor; wykład z zakresu stosunków polsko-żydowskich 1939-1945.
2011 – Hunter College – New York
Visiting professor, wykłady z zakresu stosunków polsko-żydowskich 1939-1945: Behind the Border of Solidarity – Polish-Jewish relations 1939-1945
2014 – The Institute of World Politics – Washington
Wykład z zakresu stosunków polsko-żydowskich 1939-1945: Behind the Border of Solidarity – Polish-Jewish relations 1939-1945
 2016 – Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach, Konferencja Naukowa „Kto ratuje jedno życie – ratuje cały świat”
Referat: Udział żeńskich zgromadzeń zakonnych w akcji ratowania dzieci żydowskich w Polsce na terenie diecezji kieleckiej w latach 1939-1945
2016 – Katolicki Uniwersytet Lubelski, Wydział Filozoficzny, Konferencja naukowa „Tożsamość Zachodu w obliczu globalnych migracji”,
Referat: Imigranci żydowscy w Polsce: aspekt religijny, narodowy i polityczny
 
LISTA PUBLIKACJI

Książki:

  1. Ewa Kurek, Ucieczka z zesłania, Wyd. Edition Spotkania, Paryż 1985 oraz w latach 1986-1989 wydawana przez wydawnictwa podziemne pod nazwiskiem Marii Byrskiej; pod nazwiskiem Ewa Kurek wydana: Lublin 1997; Sandomierz 2014.
  2. Ewa Kurek, Gdy klasztor znaczył życie, Wyd. „Znak”, Kraków 1992; kolejne polskie wydania ze wstępem Prof. Jana Karskiego pod tytułem: Dzieci żydowskie w klasztorach, Wyd. I Lublin 2000; Wyd. II Lublin 2004; Wyd. III Poznań 2012; tłumaczenie angielskie pod tytułem: Your Life is Worth Mine, Wyd. Hippocrene Books, New York 1997
  3. Ewa Kurek, Żydzi, Polacy, czy po prostu ludzie…, Wyd. Takt, Lublin 1992; Żydzi, Polacy, czy po prostu ludzie – 18 lat później, Lublin 2010.
  4. Ewa Kurek, Zaporczycy 1943-1949, Wyd. Clio, Lublin 1995; wydanie II ocenzurowane Lublin 2005.
  5. Ewa Kurek, wstęp i redakcja, Zaporczycy – Relacje Tom I-V, [tomy źródeł do dziejów partyzantki AK-WiN na Lubelszczyźnie w latach 1944-1956], Wyd. Clio, Lublin 1997-2000.
  6. Ewa Kurek, Zaporczycy w fotografii 1944-1956, Wyd. Clio, Lublin 2001; wydanie drugie: Lublin 2009.
  7. Ewa Kurek, Stosunki polsko-żydowskie 1939-1945 – Poza granicą solidarności, Kielce 2006; wydanie II Lublin 2008; wydanie III Warszawa 2014; tłumaczenie angielskie: Polish-Jewish Relations 1939-1945 – Beyond The Limits of Solidarity, Bloomington, USA, 2012.
  8. Ewa Kurek, Rosji rozumem nie pojmiesz?, Lublin 2015.
  9. Ewa Kurek, Polacy i Żydzi: problemy z historią, Lublin 2015.

 
Scenariusze i reżyseria filmów dokumentalnych

  1. Ewa Kurek – scenariusz i reżyseria, Major Zapora, 30 min., TV Lublin 1996.
  2. Ewa Kurek – scenariusz i reżyseria, Armia Krajowa – Tryptyk Lubelski, 90 min., TV Lublin 1997.
  3. Ewa Kurek – scenariusz i reżyseria, Chłopska wojna – Olek 1939-1956, 30 min., TV Lublin 1998.
  4. Ewa Kurek – scenariusz i reżyseria, Kto ratuje jedno życie…, 50 min., Profilm dla II Pr. TVP Warszawa, Warszawa 1998.
  5. Ewa Kurek – scenariusz i reżyseria, Mord w Owczarni, 30 min., TV Lublin 1998.
  6. Ewa Kurek – scenariusz i reżyseria, Chłopcy z „Baszty”, 30 min., TV Lublin 2001.

 
Artykuły naukowe w j. angielskim

  1. Ewa Kurek, The Condition of Admittance and the Social Background of Jewish Children Saved by Women’s Religious Orders in Poland 1939-1945, w: Polin, Nr 3, Oxford 1988, s. 244-276.
  2. Ewa Kurek, The Role of Polish Nuns in the Rescue of Jews 1939-1945, w: Embracing the Other, New York 1992, s. 328-335.
  3. 3. Ewa Kurek, The Condition of Admittance and the Social Background of Jewish Children Saved by Women’s Religious Orders in Poland 1939-1945, w: From Shtetl to Socialism, Washington 1993, 423-454.

 
Wybrane artykuły w j. polskim

  1. Ewa Kurek, Encyclopedia Judaica, w: „Spotkania”, Nr 29-30, Lublin 1985.
  2. Ewa Kurek, Udział Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych w akcji ratowania dzieci żydowskich w Polsce w latach 1939-1945, w: „Dzieje Najnowsze”, R 1986, Nr 3-4, str. 249-279.
  3. Ewa Kurek, Wojenne nawrócenia Żydów – rola Matki Boskiej Częstochowskiej, w: „Studia Claromontana”, R 1987, s. 137-140.
  4. Ewa Kurek, Podajmy sobie ręce, w: „Nowy Dziennik” z dn. 28.IV.1987, Nowy Jork.
  5. Ewa Kurek, Polskie zakonnice ratują żydowskie dzieci, w: „Refleks”, Sztokholm 1988.
  6. Ewa Kurek, Być księdzem w Izraelu, w: „Tygodnik Powszechny” z dn. 26.VI.1988.
  7. Ewa Kurek, Polacy i Żydzi jeszcze inaczej, w: „Tygodnik Powszechny”, 24.X.1989.
  8. Ewa Kurek, Inne spojrzenie na Holocaust, w: „Tygodnik Powszechny”, 4.VII.1993.
  9. Ewa Kurek, Krzyże-Kielce-Oświęcim, w: „Gazeta Niedzielna”, Londyn, 25.VIII.1996 oraz „Nowy Dziennik” w Nowym Jorku z dn. 2.IX.1996.
  10. Ewa Kurek, Wspomnienie o Ojcu Danielu, w: „Tygodnik Powszechny” z dn. 30 sierpnia 1998; „Gazeta Niedzielna” – Londyn z dn. 30 sierpnia 1998; oraz „Nowy Dziennik” – Nowy Jork z dn. 30 sierpnia 1998.
  11. Ewa Kurek, Ratunek i bałwochwalstwo, w: „Tygodnik Powszechny”, 11.IX.2001.
  12. Ewa Kurek, Warunki przyjmowania i pochodzenie społeczne dzieci żydowskich uratowanych przez Żeńskie Zgromadzenia Zakonne w Polsce w latach 1939-1945, w: „Śladami Polin – Studia z dziejów Żydów w Polsce”, Warszawa 2002, s. 124-166.
  13. Ewa Kurek, Wiarę w Rosję zostawmy Rosjanom, w: Zeszyty Naukowe Toruńskiej Szkoły Wyższej, Nr 1, R 2007, s. 21-38.
  14. Ewa Kurek, Czy wojna z terroryzmem islamskim jest także polską wojną, w: Zeszyty Naukowe Toruńskiej Szkoły Wyższej, Nr 1, R 2007, s. 61-65.
  15. Ewa Kurek, „Zapora” i „Ogień” jako symbol chłopskiego oporu przeciwko komunistycznej władzy, w: „Wokół Legendy Ognia”, Nowy Targ 2008.
  16. Ewa Kurek, Głos zamordowanych Żydów, w: „Gazeta Warszawska” z 23 sierpnia 2013; „Nowy Dziennik”, Nowy Jork, z dnia 30 sierpnia 2013; „Dziennik” – Toronto, z dnia 30 sierpnia 2013.
  17. Ewa Kurek, Polacy i Żydzi: problemy z historią, w: „Gazeta Warszawska” z okresu wrzesień 2013 – sierpień 2014.
  18. Ewa Kurek, Rosjanie – niewolnicy Putina, w: Zakazana Historia”, lipiec 2014.
  19. Ewa Kurek, Dlaczego powinniśmy być wierni Jagiellonom, w: „Gazeta Warszawska”, 20 października 2014.

Ewa Kurek, Jeśli z Polską nie po drodze, wypad proszę, w: „Gazeta Warszawska”, 21.XI.2014; w tłumaczeniu na angielski w: „News of Polonia”, Los Angeles, listopad 2015.

  1. Ewa Kurek, Katolewica: kato, lewica, czy zwykłe srebrniki?, w: „Gazeta Warszawska”, 24 grudnia 2014; w tłumaczeniu na angielski w: „News of Polonia”, Los Angeles, grudzień 2015.
  2. Ewa Kurek, Jedwabne – anatomia kłamstwa, w: „Gazeta Warszawska”, 2 października 2015; „Orzeł Biały”, USA, z dnia 2 października 2015.
  3. Ewa Kurek, „Jedwabne – anatomia kłamstwa” i „Jedwabne – anatomy of Deception 2016”, w: Polonia Institute, Los Angeles, https://www.poloniainstitute.net/history…-klamstwa/ oraz https://www.poloniainstitute.net/history…deception/

One comment

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.